Autor: Administrator

Zapraszamy do wylosowania Patrona dla siebie na Nowy Rok:

ORĘDZIE
JEGO ŚWIĄTOBLIWOŚCI
LEONA XIV
NA LIX ŚWIATOWY DZIEŃ POKOJU

1 STYCZNIA 2026 R.

_______________________________

Pokój z wami wszystkimi.
W kierunku pokoju nieuzbrojonego i rozbrajającego

„Pokój z tobą!”

To starożytne pozdrowienie, nadal używane na co dzień w wielu kulturach, w wieczór Paschy nabrało nowego znaczenia w ustach zmartwychwstałego Jezusa. Jego Słowo: „Pokój wam” ( J 20, 19.21) nie tylko wyraża życzenie, ale dokonuje ostatecznej przemiany w tych, którzy je przyjmują, a tym samym w całej rzeczywistości. Dlatego następcy Apostołów każdego dnia i na całym świecie głoszą najcichszą rewolucję: „Pokój z wami!”. Począwszy od wieczora, gdy wybrano mnie na Biskupa Rzymu, chciałem włączyć moje pozdrowienie do tego chóralnego zwiastowania. I pragnę potwierdzić, że jest to pokój zmartwychwstałego Chrystusa, pokój nieuzbrojony i rozbrajający, pokorny i wytrwały. Pochodzi on od Boga, Tego, który bezwarunkowo miłuje nas wszystkich [1].

Pokój zmartwychwstałego Chrystusa

Chrystus – nasz pokój, jest Tym, który zwyciężył śmierć i zburzył mury oddzielające ludzi (por. Ef 2, 14) – to Dobry Pasterz, który oddaje życie za swoją owczarnię i ma wiele owiec poza zagrodą (por. J 10, 11.16). Jego obecność, Jego dar, Jego zwycięstwo znajdują oddźwięk w wytrwałości wielu świadków, dzięki którym dzieło Boga trwa w świecie, stając się jeszcze bardziej widoczne i jaśniejące w mroku czasów.

Kontrast między ciemnością a światłem nie jest bowiem jedynie biblijnym obrazem opisującym cierpienia, z których rodzi się nowy świat: jest to doświadczenie, które nas przenika i wstrząsa nami w związku z próbami, napotykanymi w sytuacji historycznej, w jakiej żyjemy. Jednak, by nie pogrążyć się w ciemności, trzeba widzieć światło i w nie wierzyć. Jest to konieczność, do której przeżywania w sposób wyjątkowy i uprzywilejowany powołani są uczniowie Jezusa, ale która na wiele sposobów może otworzyć drogę do serca każdego człowieka. Pokój istnieje, chce w nas zamieszkiwać, ma łagodną moc oświecania i poszerzania rozumu, opiera się przemocy i ją pokonuje. Pokój ma tchnienie wieczności: podczas gdy w stronę zła woła się: „dość”, pokojowi szepcze się: „na zawsze”. W tę perspektywę wprowadził nas Zmartwychwstały. W tym przeczuciu żyją kobiety i mężczyźni budujący pokój, którzy przeżywając dramat tego, co Papież Franciszek nazwał „trzecią wojną światową w kawałkach”, nadal opierają się skażeniu ciemności, jak strażnicy w nocy.

Niestety, możliwe jest również coś przeciwnego, czyli zapomnienie o świetle: traci się wtedy realizm, ulegając częściowemu i wypaczonemu obrazowi świata, naznaczonemu mrokami i lękiem. Niemało jest dziś osób, które realistycznymi nazywają narracje pozbawione nadziei, ślepe na piękno innych, zapominające o łasce Boga, który zawsze działa w sercach ludzkich, nawet jeśli są one zranione grzechem. Św. Augustyn zachęcał chrześcijan do nawiązania nierozerwalnej przyjaźni z pokojem, aby strzegąc go w głębi swojego ducha, mogli promieniować na otoczenie jego jasnym ciepłem. Zwracając się do swojej wspólnoty, napisał: „Jeśli chcecie innych przyciągnąć do niego [pokoju], wpierw sami go miejcie i przestrzegajcie. Niech to w was goreje, czym innych macie zapalać” [2].

Niezależnie od tego, czy mamy dar wiary, czy wydaje nam się, że go nie posiadamy, drodzy bracia i siostry, otwórzmy się na pokój! Przyjmijmy go i uznajmy, zamiast uważać go za daleki i niemożliwy. Pokój jest nie tyle celem, co obecnością i wędrówką. Nawet jeśli spotyka się z oporem zarówno w nas, jak i poza nami, strzeżmy go jak małego płomienia zagrożonego burzą, nie zapominając o imionach i dziejach tych, którzy nam o nim dawali świadectwo. Jest to zasada, która kieruje naszymi wyborami i je determinuje. Nawet w miejscach, gdzie pozostały jedynie gruzy i gdzie rozpacz zdaje się nieunikniona, właśnie dzisiaj znajdujemy tych, którzy nie zapomnieli o pokoju. Tak jak w wieczór Paschy Jezus wszedł do miejsca, gdzie przebywali przerażeni i zniechęceni uczniowie, tak pokój zmartwychwstałego Chrystusa nadal przekracza drzwi i bariery dzięki głosom i twarzom Jego świadków. Jest to dar, który pozwala nie zapominać o dobru, a uznawać je za zwycięskie, wybierać je na nowo i wspólnie.

Pokój nieuzbrojony

Tuż przed pojmaniem, w chwili głębokiego zaufania, Jezus powiedział do tych, którzy z Nim byli: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat”. I zaraz dodał: „Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka” (J 14, 27). Zaniepokojenie i lęk mogły, rzecz jasna, dotyczyć przemocy, która wkrótce miała w Niego uderzyć. Analizując głębiej, Ewangelie nie ukrywają, iż powodem zaniepokojenia uczniów była Jego pokojowa odpowiedź. Drogę tę kwestionowali wszyscy – Piotr jako pierwszy – jednak Nauczyciel prosił, aby nią podążali za Nim do końca. Droga Jezusa jest nadal powodem niepokoju i strachu. A On stanowczo powtarza tym, którzy chcieliby Go bronić: „Schowaj miecz do pochwy” (J 18, 11; por. Mt26, 52). Pokój zmartwychwstałego Jezusa jest nieuzbrojony, ponieważ taka była Jego walka w konkretnych okolicznościach historycznych, politycznych i społecznych. Chrześcijanie muszą wspólnie stawać się profetycznie świadkami tej nowości, pamiętając o tragediach, w których zbyt często byli współwinni. Wielka przypowieść o sądzie ostatecznym zachęca wszystkich chrześcijan do działania z miłosierdziem w takiej właśnie świadomości (por. Mt 25, 31-46). Czyniąc to, znajdą u swojego boku braci i siostry, którzy na różne sposoby potrafili wysłuchać cierpienia innych i wewnętrznie uwolnili się od iluzji przemocy.

Chociaż obecnie nie brakuje osób o sercach gotowych na pokój, ogarnia je wielkie poczucie bezsilności wobec coraz bardziej niepewnego biegu wydarzeń. Już św. Augustyn zwracał uwagę na pewien szczególny paradoks: „Trudniej jest sławić pokój, niż go mieć. Jeśli go chcemy sławić, wysilamy się, szukamy znaczenia wyrazów, ważymy słowa; jeśli go chcemy posiąść bez żadnego trudu osiągamy i posiadamy” [3].

Kiedy traktujemy pokój jako odległy ideał, w końcu nie uznajemy za skandaliczne, że można mu zaprzeczyć, a nawet prowadzić wojnę, żeby go osiągnąć. Wydaje się, że brakuje właściwych idei, wyważonych słów, umiejętności powiedzenia, że pokój jest blisko. Jeśli pokój nie jest rzeczywistością, której doświadczamy i którą należy chronić i pielęgnować, to w życiu domowym i publicznym rozprzestrzenia się agresja. W relacjach między obywatelami a rządzącymi dochodzi do sytuacji, w której za winę uznaje się fakt, iż nie przygotowuje się dostatecznie do wojny, do reagowania na ataki, do odpowiadania na przemoc. Wykraczając znacznie poza zasadę uprawnionej obrony, na płaszczyźnie politycznej taka logika konfrontacyjna jest najbardziej aktualnym czynnikiem w globalnej destabilizacji, która z każdym dniem nabiera większej dramatyczności i nieprzewidywalności. Nieprzypadkowo powtarzające się apele o zwiększenie wydatków na cele wojskowe i wynikające z tego decyzje są przez wielu rządzących usprawiedliwiane rzekomym zagrożeniem ze strony innych. W istocie, odstraszająca siła potęgi militarnej, a w szczególności odstraszanie nuklearne, wyraża irracjonalność relacji między narodami opartej nie na prawie, sprawiedliwości i zaufaniu, lecz na strachu i dominacji siły. „To zaś sprawia – jak już pisał w swoim czasie św. Jan XXIII – że narody żyją w ustawicznym strachu, jakby w obliczu nawałnicy, która może rozpętać się w każdej chwili z potworną siłą. I słusznie, gdyż rzeczywiście broni nie brak. Jest rzeczą niemal nie do wiary, żeby istnieli ludzie, którzy mieliby odwagę wziąć na siebie odpowiedzialność za mordy i nieopisane zniszczenia, jakie pociąga za sobą wojna. Nie można jednak zaprzeczyć, że jakieś jedno nieprzewidziane i przypadkowe wydarzenie może rozpalić pożogę wojenną” [4].

W 2024 r. światowe wydatki na zbrojenia wzrosły o 9,4% w porównaniu z rokiem poprzednim, potwierdzając nieprzerwaną od dziesięciu lat tendencję i osiągając kwotę 2 718 mld dolarów, czyli 2,5% światowego PKB [5]. Co więcej, wydaje się, że obecnie na nowe wyzwania chce się odpowiedzieć nie tylko ogromnym wysiłkiem gospodarczym na rzecz zbrojeń, ale także zmianą polityki edukacyjnej: zamiast kultury pamięci, która przechowuje świadomość nabytą w XX w. i niezapominanie o milionach ofiar, promuje się kampanie komunikacyjne i programy edukacyjne w szkołach i na uniwersytetach, a także w mediach, które sieją poczucie zagrożenia i przekazują wyłącznie zbrojną koncepcję obrony i bezpieczeństwa.

Jednak „prawdziwy miłośnik pokoju kocha wrogów pokoju” [6]. W ten sposób św. Augustyn zalecał, aby nie palić mostów i nie nalegać przedstawiając listę zarzutów, ale preferować drogę słuchania i – w miarę możliwości – spotkania z racjami innych osób. Sześćdziesiąt lat temu Sobór Watykański II zakończył się ze świadomością pilnej potrzeby dialogu między Kościołem a światem współczesnym. W szczególności Konstytucja Gaudium et spes zwracała uwagę na ewolucję sztuki wojennej: „Szczególne niebezpieczeństwo współczesnej wojny polega na tym, że niejako dostarcza ona sposobności do popełniania tego rodzaju przestępstw tym, którzy są w posiadaniu najnowszych rodzajów naukowo opracowanej broni, i w wyniku nieubłagalnego splotu okoliczności może skłaniać ludzką wolę do podejmowania najokropniejszych decyzji. Aby nigdy do tego nie doszło, zebrani wspólnie biskupi całego świata błagają wszystkich, a zwłaszcza rządzących narodami, a także tych, którzy sprawują nadzór nad sferą militarną, aby nieustannie pamiętali o tak wielkiej odpowiedzialności wobec Boga i całej ludzkości” [7].

Potwierdzając apel ojców soborowych i uznając drogę dialogu za najskuteczniejszy sposób działania na każdym poziomie, stwierdzamy, że dalszy postęp technologiczny i zastosowanie sztucznej inteligencji w dziedzinie wojskowości doprowadziły do radykalizacji tragizmu konfliktów zbrojnych. Zarysowuje się wręcz proces pozbawiania odpowiedzialności przywódców politycznych i wojskowych, spowodowany rosnącym „delegowaniem” maszynom decyzji dotyczących życia i śmierci osób. Jest to bezprecedensowa spirala destrukcyjna humanizmu prawnego i filozoficznego, na którym opiera się wszelka cywilizacja i który ją chroni. Należy potępić ogromną koncentrację prywatnych interesów gospodarczych i finansowych, popychających państwa w tym kierunku; jednak to nie wystarczy, jeśli jednocześnie nie sprzyja się budzeniu sumień i krytycznego myślenia. Encyklika Fratelli tutti przedstawia św. Franciszka z Asyżu jako przykład takiego przebudzenia: „W tamtym świecie pełnym wież strażniczych i murów obronnych, miasta przeżywały krwawe wojny między potężnymi rodami, podczas gdy rozszerzały się ubogie rejony wykluczonych przedmieść. Tam Franciszek otrzymał w swym wnętrzu prawdziwy pokój, uwolnił się od wszelkich pragnień panowania nad innymi, stał się jednym z ostatnich i starał się żyć w harmonii ze wszystkimi” [8]. Jest to historia, która chce mieć w nas swój dalszy bieg i wymaga połączenia wysiłków, aby nawzajem przyczyniać się do rozbrajającego pokoju, pokoju, który rodzi się z otwartości i ewangelicznej pokory.

Pokój rozbrajający

Dobroć jest rozbrajająca. Być może dlatego Bóg stał się Dzieciątkiem. Tajemnica Wcielenia, której najdalej posuniętym punktem jest uniżenie zstąpienia do piekieł, zaczyna się w łonie młodej matki i objawia się w betlejemskim żłóbku. „Pokój na ziemi” śpiewają aniołowie, obwieszczając obecność bezbronnego Boga, dzięki któremu ludzkość może odkryć, że jest miłowana tylko wtedy, gdy troszczy się o Niego (por. Łk 2, 13-14). Nikt, jak tylko dziecko, nie potrafi tak nas przemienić. I być może właśnie myśl o naszych synach i córkach, o dzieciach, a także o tych, którzy są tak samo bezbronni jak one, przeszywa nasze serca (por. Dz 2, 37). W tym kontekście mój czcigodny Poprzednik pisał, że „ludzka kruchość ma moc czynienia nas bardziej świadomymi tego, co trwałe, a co przemijające, tego, co daje życie, a co zabija. Być może właśnie dlatego tak często zaprzeczamy własnym ograniczeniom i unikamy ludzi słabych i zranionych – mają bowiem moc podawania w wątpliwość kierunek, który obraliśmy, zarówno jako jednostki, jak i jako wspólnota” [9].

Jan XXIII jako pierwszy wprowadził perspektywę integralnego rozbrojenia, które można osiągnąć jedynie poprzez odnowę serca i umysłu. W encyklice Pacem in terris napisał: „Wszyscy muszą zrozumieć, że nie da się ani powstrzymać wzrostu potencjału wojennego, ani zmniejszyć zapasów broni, ani – co jest najistotniejsze – całkowicie jej zlikwidować, jeśli tego rodzaju rozbrojenie nie będzie powszechne i całkowite oraz jeśli nie dokona się ono i w sercach ludzkich, to znaczy, jeśli wszyscy nie będą zgodnie i szczerze współdziałać, aby usunąć z serc strach i obawę przed wybuchem wojny. To zaś wymaga, żeby w miejsce zasady, uważanej dziś za najwyższą gwarancję pokoju, wprowadzić zupełnie inną, która głosi, że prawdziwy i trwały pokój między narodami musi się opierać nie na równowadze sił zbrojnych, ale jedynie na wzajemnym zaufaniu. Ufamy, że tak stać się może, ponieważ idzie o rozwiązywanie nie tylko nakazane przez właściwe zasady rozumu, ale również w najwyższym stopniu pożądane i przynoszące wielkie dobra” [10].

Właśnie to jest zasadniczą posługą, jaką religie powinny świadczyć cierpiącej ludzkości, czuwając nad rosnącą pokusą przekształcania w broń nawet myśli i słów. Wielkie tradycje duchowe, podobnie jak właściwe używanie rozumu, pozwalają nam wyjść poza więzy krwi lub pochodzenia etnicznego, poza te braterstwa, które uznają tylko tego, kto jest podobny, a odrzucają tego, kto jest odmienny. Dzisiaj widzimy, że nie jest to oczywiste. Niestety, coraz częściej we współczesnym świecie słowa wiary są wciągane do walki politycznej, błogosławienia nacjonalizmu i religijnego usprawiedliwiania przemocy i walki zbrojnej. Ludzie wierzący muszą aktywnie, przede wszystkim poprzez swoje życie, zaprzeczać tym formom bluźnierstwa, które przysłaniają Święte Imię Boga. Dlatego też – oprócz działania – bardziej niż kiedykolwiek, konieczne jest pielęgnowanie modlitwy, duchowości, dialogu ekumenicznego i międzyreligijnego jako dróg pokoju i języków spotkania między tradycjami a kulturami. Na całym świecie pożądane jest, aby „każda wspólnota stawała się «domem pokoju», w którym wrogość uczymy się rozbrajać przez dialog, gdzie praktykuje się sprawiedliwość i pielęgnuje się przebaczenie” [11]. Dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek, trzeba bowiem, poprzez czujną i twórczą kreatywność duszpasterską, ukazać, że pokój nie jest utopią.

Z drugiej strony, nie powinno to odwracać uwagi wszystkich od znaczenia wymiaru politycznego. Ci, którzy są powołani do pełnienia funkcji publicznych na najwyższych i najbardziej odpowiedzialnych stanowiskach, niech „badają wnikliwie, w jaki sposób da się najrozsądniej ułożyć na całym świecie wzajemne stosunki między państwami na zasadzie równowagi bardziej zgodnej z ludzką naturą. Równowaga ta polega na wzajemnym zaufaniu, na szczerości układów, na wiernym przestrzeganiu zawartych umów. Sprawa ta powinna być tak wszechstronnie rozważana, aby mogła służyć za punkt oparcia do rozwinięcia przyjacielskich, trwałych i jak najbardziej pożytecznych przymierzy” [12]. Jest to rozbrajająca droga dyplomacji, mediacji, prawa międzynarodowego, niestety zaprzeczana przez coraz częstsze naruszanie mozolnie osiągniętych porozumień, w kontekście, który wymagałby nie delegitymizacji, ale raczej wzmocnienia instytucji ponadnarodowych.

Dzisiaj sprawiedliwość i godność ludzka są bardziej niż kiedykolwiek narażone na nierównowagę sił między najsilniejszymi. Jak przeżyć czas destabilizacji i konfliktów, uwalniając się od zła? Należy motywować i wspierać każdą inicjatywę duchową, kulturową i polityczną, która podtrzymuje żywą nadzieję, przeciwdziałając rozprzestrzenianiu się „podejścia fatalistycznego, tak jakby aktualne procesy były wynikiem anonimowych i bezosobowych sił oraz struktur niezależnych od ludzkiej woli” [13]. Jeśli bowiem „najlepszym sposobem, by panować i posuwać się naprzód bez ograniczeń, jest sianie rozpaczy i budzenie ciągłej nieufności, nawet jeśli jest to zakamuflowane pod maską bronienia pewnych wartości” [14], to takiej strategii należy przeciwstawić rozwój świadomych społeczeństw obywatelskich, form odpowiedzialnego stowarzyszania się, doświadczeń uczestnictwa wolnego od przemocy, praktyk sprawiedliwości naprawczej na małą i dużą skalę. Leon XIII jasno podkreślił to już w encyklice Rerum novarum: „Doświadczenie codzienne uczy człowieka, że siły ma słabe; ono go też składnia i wzywa do starania się o pomoc drugich. W Piśmie św. czytamy zdanie: «Lepiej jest dwom niż jednemu, gdyż mają dobry zysk ze swej pracy. Bo gdy upadną, jeden podniesie drugiego. Lecz samotnemu biada, gdy upadnie, a nie ma drugiego, który by go podniósł» ( Koh 4, 9-10). I drugie zdanie: «Brat, który bywa wspomagan od brata, jako miasto mocne» ( Prz 18, 19)” [15].

Oby to było owocem Jubileuszu Nadziei, który pobudził miliony ludzi do ponownego odkrycia siebie jako pielgrzymów i rozpoczęcia w sobie tego rozbrojenia serca, umysłu i życia, na które Bóg odpowiada niezwłocznie, wypełniając swoje obietnice: „On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i sędzią dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!” (Iz 2, 4-5).

Watykan, 8 grudnia 2025 r.

LEON PP. XIV

__________________________________________

[1] Por. Pierwsze błogosławieństwo „Urbi et Orbi”, Loggia Błogosławieństw Bazyliki Świętego Piotra (8 maja 2025).

[2] Św. Augustyn z Hippony, Mowa 357, 3: Tenże, Wybór mów. Kazania świąteczne i okolicznościowe, tłum. ks. Jan Jaworski, Warszawa 1973, s. 235.

[3] Tamże, 1, s. 234.

[4] Św. Jan XXIII, Enc. Pacem in terris (11 kwietnia 1963), 111: Dokumenty nauki społecznej Kościoła, cz. 1, red. ks. Marian Radwan, o. Leon Dyczewski, Adam Stanowski, Rzym-Lublin 1987, s. 291.

[5] Por. SIPRI Yearbook: Armaments, Disarmament and International Security (2025).

[6] Św. Augustyn z Hippony, Mowa 357, 1: Tenże, Wybór mów, s. 234.

[7] Sobór Watykański II, Konst. duszp. Gaudium et spes, 80.

[8] Franciszek, Enc. Fratelli tutti (3 października 2020), 4.

[9] Tenże, List do Dyrektora dziennika „Corriere della Sera” (14 marca 2025).

[10] Św. Jan XXIII, Enc. Pacem in terris (11 kwietnia 1963), 113: Dokumenty nauki społecznej Kościoła, cz. 1, s. 292.

[11] Discorso ai Vescovi della Conferenza Episcopale Italiana (17 czerwca 2025).

[12] Św. Jan XXIII, Enc. Pacem in terris (11 kwietnia 1963), 118: Dokumenty nauki społecznej Kościoła, cz. 1, s. 293.

[13] Benedykt XVI, Enc. Caritas in veritate (29 czerwca 2009), 42.

[14] Franciszek, Enc. Fratelli tutti (3 października 2020), 15.

[15] Leon XIII, Enc. Rerum novarum (15 maja 1891), 37: Dokumenty nauki społecznej Kościoła, cz. 1, s. 61.

Plan wizyty duszpasterskiej 2025/2026

• 27 grudnia 2025 (sobota)

od godz. 8:00

– Miłkowska Karczma, Kurzacze

• 29 grudnia 2025 (poniedziałek)

od godz. 9:00

– ul. Dobra
– ul. Sienkiewicza (od ul. Żeromskiego), ul. Bieliny (2, 5, 5a, 9, 14, 15, 19)
– ul. Relaksowa, ul, Kolonia Robotnicza

od godz. 15:00

– ul. Sienkiewicza 59A, 59B, 59C,  65/1
– ul Sienkiewicza 65/2
– ul Sienkiewicza 65/3, 65/4

• 30 grudnia 2025 (wtorek)

od godz. 9:00

– ul. Kolejowa
– ul. Widok, ul. Czerwińskiego

od godz. 15:00

– ul. Sienkiewicza 65/5, 65/5A, 65/8
– ul. Sienkiewicza 65/6, 65/7, 65/9
– ul. Sienkiewicza 65/10, 65/11, 65/12, 65/15

• 31 grudnia 2025 (środa)

od godz. 9:00

– ul. Kuźnia, Domki Fińskie, ul. Zagłoby
– ul. Żeromskiego, ul. Żurawia, ul. Reńskiego

• 2 stycznia 2026 (piątek)

od godz. 9:00

– ul. Lelewela, ul. Sosnowa
– ul Miła

od godz.15:00

-ul Waryńskiego domki
– ul Sienkiewicza 64, 65/13, 65/14
– ul. Sienkiewicza 66

• 3 stycznia 2026 (sobota)

od godz. 9:00

– ul. Reymonta, ul Sienkiewicza 68
– ul. Matejki (domki jednorodzinne)
– ul. Boya-Żeleńskiego, ul. Dygasińskiego

• 5 stycznia 2026 (poniedziałek)

od godz. 9:00

– ul. Wspólna (domki)
– ul. Tetmajera

od godz.15:00

– ul. Długa (domki)
– ul. Długa 2, ul Długa 12A
– ul. Sienkiewicza 72, 74, 76

• 7 stycznia 2026 (środa)

od godz. 9:00

– ul. Staffa

od godz. 15:00

– ul. Sienkiewicza 78, 80, 82, 84
– ul. Sienkiewicza 86, 88, 90
– ul. Sienkiewicza 92, 94, 96

• 8 stycznia 2026 (czwartek)

od godz. 9:00

– ul. Orzeszkowej (domki), ul. Wyspiańskiego (domki)
– ul. Kochanowskiego 4

od godz.15:00

– ul. Kochanowskiego 6
– ul. Kochanowskiego 7

• 9 stycznia 2026 (piątek)

od godz. 9:00

– Paderewskiego

od godz. 15:00

– ul. Kochanowskiego 2
– ul. Kochanowskiego 8
– ul. Kochanowskiego 9

• 10 stycznia 2026 (sobota)

od godz. 9:00

– ul Trzeciaków
– ul. Kochanowskiego 10

• 12 stycznia 2026 (poniedziałek)

od godz. 9:00

– ul. Orkana
– ul. Waryńskiego 1, ul. Waryńskiego 6

od godz. 15:00

– ul. Waryńskiego 2, ul. Waryńskiego 4
– ul. Waryńskiego 3
– ul. Waryńskiego 7, ul. Waryńskiego 8

• 13 stycznia 2026 (wtorek)

od godz. 9:00

– ul. Waryńskiego 10
-ul. Matejki 5

od godz. 15:00

– ul. Konopnickiej (domki)
– ul. Waryńskiego 5
– ul. Orzeszkowej 1, ul. Orzeszkowej 5, ul. Orzeszkowej 7

• 14 stycznia 2026 (środa)

od godz. 9:00

– ul. Dąbrowskiej

od godz. 15:00

– ul. Iłżecka
– ul. Borowikowa, ul. Podleśna, ul. Jeżynowa, ul. Kurkowa, ul Truflowa

• 15 stycznia 2026 (czwartek)

od godz. 9:00

– ul. Wspólna 3
– ul. Konopnickiej 1 , ul. Konopnickiej 2

od godz. 15:00

– ul. Konopnickiej 3, ul Kopernika 1
– ul. Kopernika 3, ul Kopernika 4
– ul Kopernika 5, ul Kopernika 7

• 16 stycznia 2026 (piątek)

od godz. 9:00

– ul. Zapolskiej, ul. Nałkowskiej

od godz. 15:00

– ul. Syrokomli
– ul. Kopernika 8
– ul. Witkiewicza, ul. Rydla, ul. Wolskiej

• 17 stycznia 2026 (sobota)

od godz. 9:00

– ul. Krasickiego
– ul. Okrzei
– ul Różyckiego, ul. Chopina

• 19 stycznia (poniedziałek)

od godz. 9:00

– ul. Asnyka
– ul. Kasprowicza, ul. Raciborskiego
– ul. Gombrowicza, ul. Struga

od godz. 15:00

– ul. Prusa ul. Naruszewicza
– ul. Leśmiana, ul. Witosa
– ul. Tuwima

• 20 stycznia 2026 (wtorek)

od godz. 9:00

– ul. Broniewskiego, ul Norwida
– ul. Gałczyńskiego

od godz. 15:00

– ul. Korczaka, ul. Morcinka
– ul. Szymborskiej, ul. Baczyńskiego
– ul. Brzechwy, ul. Konarskiego

• 21 stycznia 2026 (środa)

od godz. 9:00

– ul. Fredry
– ul. Krasińskiego
– ul. Chełmońskiego

od godz. 15:00

– ul. Cybisa, ul. Fałata, ul. Kraszewskiego
– ul. Rodakowskiego, ul. Grottgera, ul. Kossaka
– ul. Gierymskiego

• 22 stycznia 2026 (czwartek)

od godz. 9:00

– ul. Malczewskiego, ul. Plenerowa
– ul. Chłodna, ul. Magnoliowa
– ul. Iglasta, ul. Zacisze, ul. Ziołowa

od godz. 15:00

– ul. Temidy, ul. Miodowa, ul. Miętowa, ul. Pszczela, ul. Oliwkowa, ul. Pomarańczowa, ul. Cytrynowa, ul. Migdałowa, ul Iwaszkiewicza

• 23 stycznia 2026 (piątek)

od godz. 9:00

– ul. Piaski (domki), ul. Piaski 2, ul Trzeciaków 2
– ul. Grabowiecka

od godz. 15:00

– ul. Szymanowskiego
– ul Szpitalna

• 24 stycznia 2026 (sobota)

od 9:00

– ul. Wieniawskiego, ul. Ogińskiego
– ul. Bacewiczówny, ul. Noskowskiego
– ul. Różyckiego

• 25 stycznia (poniedziałek)

od godz. 9:00

Wspólna 2

W wypełnionym po brzegi kościele przeżywaliśmy jedną z najpiękniejszych nocy w roku. Tradycyjnej Pasterce przewodniczył nasz ksiądz proboszcz Zbigniew Wiatrek, który wprowadził nas w tajemnicę Bożego Narodzenia słowem pełnym nadziei i wdzięczności.

W homilii przypomniał, że Bóg przychodzi cicho, w prostocie betlejemskiej stajni, aby być blisko każdego z nas — niezależnie od tego, z czym przychodzimy i jak wygląda nasze życie. Zachęcił, byśmy w tym świątecznym czasie pozwolili Chrystusowi narodzić się w naszych rodzinach, relacjach i codziennych wyborach.

Liturgię ubogacił śpiew kolęd, który wypełnił świątynię radością i wspólnym uwielbieniem. Po Eucharystii wielu parafian zatrzymało się jeszcze przy żłóbku, by w ciszy podziękować za miniony rok i powierzyć Bogu to, co przed nami.

Niech Nowonarodzony Jezus obdarza Was pokojem, światłem i odwagą do czynienia dobra każdego dnia.
Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia!

W czwartek, 18 grudnia w salce parafialnej Saletynka odbyło się świąteczne spotkanie dla podopiecznych Parafialnego Zespołu Caritas.

Rozpoczynając spotkanie ks. Proboszcz Zbigniew Wiatrek powitał wszystkich, odczytał Ewangelię o Narodzeniu Pana Jezusa i złożył życzenia świąteczne. Następnie dzieci ze Szkoły Podstawowej nr 1 przedstawiły Jasełka.

Inscenizacje przygotowały panie katechetki Agnieszka i Renata. Następnie pani Mirosława Bury zaprosiła wszystkich do stołu wigilijnego.

Składamy serdeczne podziękowanie wszystkich wspólnotom parafialnym, które zaangażowały się w przygotowanie posiłku. Wszyscy uczestnicy chętnie śpiewali kolędy pod kierunkiem pani Iwony Olszańskiej.

Biskup Sandomierski Krzysztof Nitkiewicz, zgodnie z kan. 87 § 1 Kodeksu Prawa Kanonicznego, udzielił dyspensy od zachowania wstrzemięźliwości od spożywania pokarmów mięsnych w piątek 26 grudnia 2025 r. (święto Świętego Szczepana) wszystkim wiernym Diecezji Sandomierskiej, a także innym osobom przebywającym w tym dniu na terenie Diecezji.

Jednocześnie zachęcił wszystkich, którzy skorzystają z dyspensy do odmówienia dowolnej modlitwy w intencji prześladowanych chrześcijan. 

Ks. dr Roman Janiec
Kanclerz Kurii

W miniony weekend odbyły się uroczystości związane z wyjątkowym jubileuszem – 75-leciem Liceum Ogólnokształcącego nr 3 im. Władysława Broniewskiego w Ostrowcu Świętokrzyskim.

W piątek społeczność szkolna wraz z zaproszonymi gośćmi świętowała w murach szkoły, wspominając historię, osiągnięcia i tradycje tej zasłużonej placówki.

Natomiast w niedzielę, 14 grudnia, o godz. 13:00 w naszej parafii została odprawiona pod przewodnictwem Księdza Proboszcza Zbigniewa Wiatrka uroczysta Msza Święta w intencji szkoły, jej nauczycieli, uczniów i absolwentów. Dziękowaliśmy Bogu za lata pracy wychowawczej i edukacyjnej oraz prosiliśmy o dalsze błogosławieństwo na kolejne lata.

Niech jubileusz będzie okazją do wdzięczności i modlitwy za wszystkich, którzy tworzyli i tworzą historię tej szkoły.

Dnia 9 grudnia 2025 roku, w naszej parafii odbył się wyjątkowy Wieczór Uwielbienia Domowego Kościoła w intencji małżeństw. Był to czas głębokiej modlitwy, śpiewu i zawierzenia rodzin Panu Bogu.

Dziękujemy wszystkim małżeństwom, rodzinom i osobom, które odpowiedziały na zaproszenie i wspólnie uwielbiały Boga. Niech ten czas przyniesie owoce jedności, miłości i pokoju w Waszych domach.

„Pan jest wierny we wszystkich swoich słowach i święty we wszystkich swoich dziełach” (Ps 145,13)

Parafialny Zespół Caritas, pod kierunkiem Mirosławy Bury przygotował świąteczną pomoc dla swoich podopiecznych. 75 rodzin otrzymało paczki z żywnością i z chemią domową.

Dziękujemy wszystkim za zaangażowanie i pomoc.